Mezheblerin Kaynağı Olan Kıyas

”Onlara, öf sıkıldım demeyin!” 

Ehli sünnete göre mezhebler, dinin dört kaynağı olan Kıyas üzerine bina edilir. Kıyas, birşeyi başka şeye benzetmek demektir. Fıkhta, nasstan(Kur’an-ı kerimden, Hadis-i şeriflerden) anlaşılamıyan birşeyin hükmünü, bu şeye benziyen başka şeyin hükmünden anlamak demektir. 

Kıyas, Kur'an-ı kerimin ve hadis-i şeriflerin, derin, örtülü manalarını meydana çıkarmaktır. Eshab-ı kiram da kıyas yapar, onların da ayrı mezhebleri var idi. Beydavi tefsirinde kıyas ve icmaın, İmran suresinin 108. ayetinde emredildiği yazılıdır. İbni Abidin hazretleri, “Kıyas ile anlaşılan bilgileri kabul etmiyen, doğru yoldan saparak bid'at ehli olur, muhakkak Cehenneme girer” buyuruyor. 

Kıyasın delil olduğu aklen ve naklen sabittir. (Fatebiru) ayet-i kerimesine, “Bilmediklerinizi, bildiklerinize kıyas edin” manası verilmiştir. Bu ayet-i kerimenin, kıyasın caiz ve gerektiğini bildirdiği, Beydavi tefsirinde yazılıdır. 

Araf suresinin, “Allahü teâlâ, rüzgarı, rahmeti olan yağmurdan önce, müjdeci gönderir. Rüzgarlar, ağır olan bulutları sürükler. Bulutlardan ölü olan toprağa su yağdırır, o yağmurla yerden meyvalar çıkarırız. Ölüleri de mezarlarından böyle çıkaracağız” mealindeki 57. ayet-i kerimesi de kıyasın hak olduğunu isbat etmektedir. Bu ayette, ihtilaflı olan bir şeyi, sözbirliği ile anlaşılmış olana benzetmek bildirilmektedir. Çünkü, Allahü teâlânın yağmur yağdırdığını ve yerden ot çıkardığını, hepsi biliyordu. Öldükten sonra dirilmenin hak olduğunu, yeryüzünün kuruduktan sonra tekrar yeşillenmesine benzeterek isbat etmektedir. 

Kıyası, ictihad yapma yetkisi olan müctehidler yapabilir. İctihâd, gücü, kuvveti yettiği kadar, zahmet çekerek, uğraşarak çalışmak demektir. İctihâddan maksat, âyet-i kerimelerden ve hadis-i şeriflerden, mânaları açıkça anlaşılmıyanları, açıkça bildiren diğer ahkâm-ı şer'ıyyeye kıyâs ederek, benzeterek, bunlardan yeni hükmler çıkarmaya uğraşmak, çalışmak demektir. 

Meselâ anaya, babaya itaati emreden âyet-i kerimede,”Onlara, öf sıkıldım demeyin!” buyuruluyor. Dövmekten, söğmekten bahis buyurulmamıştır. Âyet-i kerimede, yalnız bunların en hafîfi olan öf kelimesi açıkça bildirildiğine göre, müctehidler, dövmenin, söğmenin ve hakâret etmenin elbette haram olacağını ictihâd etmişlerdir. 

Musluman Muslumanin Kardesidir
http://gercektarihdeposu.blogspot.com

Cuma mizin onemi CUMA duasi CUMA sunnetleri

Bismillahirrahmanirrahim

"Ey îmân edenler! Cum'a günü namaz için seslenildiği (ezan okunduğu) zaman, hemen Allah'ın zikrine koşun ve alış-verişi bırakın! Eğer bilirseniz bu sizin için çok hayırlıdır.

Nihâyet namaz bitince, artık yeryüzünde dağılın ve Allah'ın lütfundan (rızkınızı)arayın ve Allah'ı çok zikredin; tâ ki kurtuluşa eresiniz!

Böyle iken (bir kısmı), bir ticâret veya bir eğlence gördüklerinde, ona akın ettiler ve seni ayakta (hutbede) bıraktılar. De ki: “Allah'ın katında bulunan (mükâfât, dünyaya âid)eğlenceden de ticâretten de hayırlıdır. Çünki Allah, rızık verenlerin en hayırlısıdır.”"

(CUM'A SURESİ/9-10-11)

Cuma gününün 20 sünneti ve edebi vardır. Bunlar şunlardır:

1. Cumayı Perşembeden karşılamalıdır. Meselâ; yeni ve temiz elbiseyi hazırlamalı, işleri bitirip Cumayı ibâdetle geçirmeye gayret etmeli. Cuma gecesi ehli ile gusül abdesti almalı. Her ikisine köle azat etmiş gibi sevap verilir.
2. Cuma günü, Cuma namazı için gusül abdesti almalı. (Bu gusül hakkında, farz diyenler de vardır.)
3. Başı tıraş etmeli. Sakalın bir tutamdan fazlasını ve tırnakları kesmeli ve beyaz giymeli.
4. Cuma namazına mümkün olduğu kadar erken gitmeli.
5. Ön safa geçmek için, cemâatin omuzlarından aşmamalı.
6. Câmide namaz kılanın önünden geçmemeli.
7. Erken gidip birinci safta yer almalı.
8. İmam minbere çıktıktan sonra hiçbir şey söylememeli, ezanı da tekrar etmemeli.
9. Namazdan sonra, Fâtiha, Kâfirûn, İhlâs, Felak ve Nâs sûrelerini 7 defa okumalı.
10. İkindiye kadar câmide kalıp, ibâdet etmeli.
11. Ehl-i sünnet âlimlerinin kitaplarından anlatan âlimlerin dersinde bulunmalı.
12. Cuma günü duânın kabul olduğu vakti aramalı, bunun için hep ibâdet etmeli.
13. Cuma günü çok salevât-ı şerîfe getirmeli.
14. Kur’ân-ı kerîm ve Kehf sûresini okumalı.
15. Az veya çok sadaka vermeli.
16. Ana-babayı veya bunların ve sâlih Müslümanların ve evliyânın kabirlerini ziyaret etmeli.
17. Ev halkının yemeklerini bol ve tatlı yapmalı.
18. Çok namaz kılmalı, namaz borcu olanlar kazâ namazlarını kılmalı.
19. Cuma gününü, ibâdetle geçirmeli.
20. İkindiden sonra, seccade üzerinde elinden geldiği kadar; “Yâ Allah! Yâ Rahman! Yâ Rahîm! Yâ Kavî! Yâ Kâdir!” deyip, sonra duâ etmelidir.

İslâm Ahlâkı,  s. 488-490

http://gercektarihdeposu.blogspot.com

İslam'da Hükümlerin Esasları Kitap Sunnet Icma Kiyas

Bir kardeşimizin emeği ile hazırlanan bir taslaktır..

Okumanızı tavsiye ederim...

İslam'da Hükümlerin Esasları

İslam'da hükümlerin dört ana kaynağı vardır, bunlara edille-i şer'iyye denir:

1) Kitap: Allah Teala tarafından Hz. Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz'e vahiy yoluyla 23 senede indirilen ve bize kadar tevatüren gelen Nazmı Celil'dir. Allah'tan nasıl indirilmişse, günümüze kadar da öyle gelmiştir. Hiçbir harfi değişmemiş ve asla değişmeyecektir.

"Kuran'ı kesinlikle biz indirdik ve O'nun koruyucuları da elbette bizleriz." Hicr Suresi, 9

2) Sünnet: Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem'in mübarek sözleri ve işlemiş olduğu şeylerdir. Sünnet 3 kısıma ayrılır:

a. Kavli Sünnet: Peygamberimiz'in (sallallahu aleyhi ve sellem) mübarek sözlerine denir. b. Fiili Sünnet: Peygamberimiz'in (sallallahu aleyhi ve sellem) yapmış olduğu işlere denir. Abdest alış şekli, namaz kılış şekli, insanlara karşı davranışları gibi. c. Takriri Sünnet: Peygamberimiz'in (sallallahu aleyhi ve sellem) görüp de engellemediği şeylerdir, el öpmek gibi.

3) İcma: Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellem'den sonra Ashab-ı Kiram'ın ve devam eden asırlarda yetişen İslam müçtehidlerinin bir mesele hakkında ittifak etmelerine denir. Bütün Ashab'ın ittifakıyla Hz. Ebu Bekir'i (radiyallahu anh) halife seçmeleri gibi.

4) Kıyas: Ayet ve hadiste gelmiş olan hükmün sebebini araştırarak, aynı sebebi taşıyan başka bir meselede aynı hükmü açığa çıkarmaktır. Yani kıyasla yeni bir hüküm isbat edilmez, bilakis bilinmeyen bir hüküm diğer hükümlere benzetilerek açıklanır.

Mesela Kuran-ı Kerim'de şarabın haram olduğu açıkça beyan edilmiştir, fakat diğer isimlerdeki içkiler zikredilmemiştir. Asr-ı Saadet'ten sonra çıkan bira, rakı, likör, şampanya ve diğer sarhoş edici maddeler hakkında nasıl hüküm verilecektir? Müçtehidler bunun üzerine ilimlerine dayanarak fikir yürütmüşler ve şarabın haram olmasının illetini (sebebini) tesbit ederek aynı illeti taşıyan şeylere de şarap gibi haram hükmünü vermişlerdir. Ancak bunların haramlığı şarabınki gibi ayetle sabit olmadığından şer'i cezalarında içenin sarhoş olmaları şart koşulmuştur. Şarapta ise sarhoş olmasa da içilince kişi cezayı hak eder...

Bahr ı Mescur